Αναζωογόνηση

Το σημερινό πρόγραμμα είχε βόλτα στην Πάρνηθα. Και σκόνη και λάσπη. Μπόλικο και από τα δύο. Εχω μπλέξει (όχι ότι δεν με τρώει και μένα ο κώλος μου) με κάτι μουρλούς που κοντεύουν να γίνουν σπόνσορες πλυντηρίων αυτοκινήτων. Και ξεσηκώθηκα και τους ακολούθησα.
Βρε τί είναι η πατρίδα μας!!! Διέσχισα δρόμους γεμάτους πεύκα, μπήκαμε σε χωματόδρομους στενούς, συναντήσαμε και άλλους παλαβούς, είδαμε μια λίμνη να ξεπροβάλει ξαφνικά μπροστά μας. Ελάφια με τα ωραία τους ματάκια να είναι ακόμα απορημένα για το που χάθηκε η οικογένεια τους και ας πέρασαν σχεδόν 2 χρόνια από τη φωτιά που έκαψε το σπίτι τους.
Βέβαια είδα και άλλους που κάναν το δάσος κτήμα τους και χτίσαν τις βιλάρες τους. Που να τους τελειώσει το κωλόχαρτο μια Κυριακή που θα έχουν κόψιμο και να έχουν διακοπή ΕΥΔΑΠ και τα μαγαζιά να είναι κλειστά. Σε κάθε χώρα του εξωτερικού όποιος μένει κοντά σε δάσος, είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ για το δάσος. Ακόμα και στην Αφρική έτσι είναι.
Βασικά άλλα ήθελα να γράψω και άλλα μου βγήκαν στην πορεία. Η χώρα μας είναι πολύ όμορφη. Λίγο περισσότερο να την προσέξουμε πρέπει. Και να την μάθουμε και στα παιδιά μας. Κουνηθείτε από τον καναπέ, κλείστε το χαζοκούτι και πηγαίνετε μια βόλτα. Είτε με τα πόδια είτε με το ποδήλατο, θα γεμίσετε μπαταρίες. Θα αναζωογονηθείτε. και προπαντός ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ!!!! Μη χάσουμε και άλλα δάση.

Tελευταία προβολή

Κυκλοφορούσε καιρό η φήμη στη γειτονιά ότι θα κλείσει το Πλάζα. Θυσιάστηκε και αυτό στη νέα τεχνολογία του homecinema, dvd κλπ. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έκανε ανακαίνιση και χωρίστηκε ο κινηματογράφος σε 2 αίθουσες. Και όμως το κοινό ήταν ελάχιστο. Ειδικά καθημερινές μετρημένοι στα δάχτυλα. Το Σαββατοκύριακο κάτι παραπάνω γινόταν.

Θυμάμαι ακόμα που σαν παιδί, μαζί με το γιό του αρχιτέκτονα που είχε φτιάξει το συγκρότημα και το σινεμά, τρυπώναμε στη σκοτεινή αίθουσα γιατί ο μικρός ήξερε τα κατατόπια. Άπό τις πρώτες εικόνες που θυμάμαι ήταν η ταινία "σεισμός". Ακολούθησαν πολλές ακόμα, άλλοτε πληρώνοντας εισιτήριο και άλλοτε τζάμπα λόγω γνωριμιών. Ισως στο Πλάζα να ήταν και η πρώτη φορά που κρατήθηκα χέρι με χέρι στα σκοτάδια, ίσως να αντάλλαξα και το πρώτο μου φιλί. Το Πλάζα που ήταν το καταφύγιο μου στον επαναστατικό καιρό της εφηβείας που δεν θες να μένεις σπίτι, δεν υπάρχει πια.

Χτες βράδυ, οι πολυθρόνες παραταγμένες στο πεζοδρόμιο, περίμεναν όχι τους θεατές, αλλά το φορτηγό να τις πάρει μακρυά.

Σε πλήρη στοίχιση λες και παιζόταν η τελευταία προβολή.

αγαπημένο τραγούδι

θα το βρείτε σε πολλές εκτελέσεις. Σήμερα βάζω εκτέλεση από τη δικιά μας τη Νάνα Μουσχουρη, που δίνει τις τελευταίες συναυλίες της μεγάλης καριέρας της. Ευχαριστούμε Νάνα που κουβάλαγες την Ελλάδα πάντα μέσα σου.

Ya no estás más a mi lado, corazón

En el alma solo tengo soledad

Y si ya no puedo verte

Porque Dios me hizo quererte

Para hacerme sufrir más

Siempre fuiste la razón de mi existir

Adorarte para mí fue religión

Y en tus besos yo encontraba

El calor que me brindaba

El amor, y la pasión

Es la historia de un amor

Como no hay otro igual

Que me hizo comprender

Todo el bien, todo el mal

Que le dio luz a mi vida

Apagándola después

Ay que vida tan obscura

Sin tu amor no viviré...

Επιβράβευση

Πήγα χτες στην παρουσίαση του βιβλίου της Ιωάννας Χρήστου "παιδί και ηλεκτρονικό παιχνίδι". Η Ιωάννα Χρήστου είναι φίλη μου από τα χρόνια του γυμνασίου. Μελετηρή από πάντα, ξεχώριζε μέσα στην τάξη. Εχει το χαρακτηριστικό γνώρισμα των ανθρώπων της μελέτης. Νομίζεις ότι είναι αφηρημένη, ενώ το δικό της μυαλό τρέχει με χίλια προς όλες τις κατευθύνσεις. Η μετέπειτα πορεία της, δεν εξέπληξε κανέναν μας. Η Ιωάννα είναι πτυχιούχος του τμήματος κλασικής φιλολογίας της φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και απόφοιτη του Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης. Είναι και Διδάκτωρ. Το διδακτορικό της είχε το θέμα του βιβλίου που παρουσιάστηκε χτες.
Η εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Στην Ελλάδα, η βιβλιογραφία για την επιρροή του ηλεκτρονικού παιχνιδιού στην ψυχοσύνθεση των παιδιών, είναι ελάχιστη. Ετσι λοιπόν, την πρώτη αναζήτηση βιβλιογραφίας την κάναμε μαζί από τον Η/Υ του γραφείου που εργάζομαι. Οπως γίνεται πάντα κάθε της αναζήτηση την οδηγούσε σε πολλά μονοπάτια, έπρεπε να φιλτράρει κάθε φορά τί ακριβώς ήταν αυτό που ζητούσε. Η χάρη της έφτασε μέχρι την Αμερική για αναζήτηση βιβλιογραφίας και μάλλον είναι απο τους λίγους ανθρώπους που πήγε στο "Φρίσκο" και δεν ξέρει πώς είναι η πόλη. Για τη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου όμως, ξέρει να σου πεί που ακριβώς θα βρείς το βιβλίο που ψάχνεις.
Αμα τη επιστροφή της στην Ελλάδα έκατσε να βάλει σε τάξη τις σημειώσεις της. Προσφέρθηκα να βοηθήσω αλλά ήταν μάταιος κόπος. Η Ιωάννα έχει αναπτύξει ένα δικό της σύστημα στενογραφίας που ούτε ο καλύτερος γραφολόγος δεν μπορεί να αποκρυπτογραφήσει. Παρακολουθούσα από απόσταση κάθε προσπάθειά της, κάθε της λαχτάρα, κάθε της απογοήτευση. Το Αθήνα-Γιάννενα, με δύο παπούτσια πάνινα, ήταν στο πρόγραμμα του κάθε μήνα.
Και έφτασε η πολυπόθητη μέρα που η Ιωάννα με δόξα και τιμή ανακηρύχτηκε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Και οι κόποι τόσων χρόνων επιβραβεύτηκαν.
Χτες στην παρουσίαση του βιβλίου ομιλητές ήταν οι κ.κ.Ρόμπερτ Μέλλον αναπληρωτής καθηγητής Κλινικής Ψυχολογίας του τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου (κρίμα που δεν ειμαι φοιτήτρια), ο κ. Δημήτρης Γκούσκος, Λέκτορας του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο κ. Ελευθέριος Γείτονας (τα γνωστά εκπαιδευτήρια Γείτονα) και ο κ. Ιορδάνης Χασαπόπουλος, Δημοσιογράφος.
Ολοι μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για την Ιωάννα, την έρευνα που έκανε και το βιβλίο της που είναι διεύρυνση του θέματος της διδακτορικής της διατριβής.
Οσα μπράβο και εύγε και άριστα πω εγώ, είναι λίγα. Θα πώ μόνο ότι χτες φούσκωνα σαν παγώνι από την υπερηφάνια.

Κρυφτό συναισθημάτων

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η Τρέλα αφού συστήθηκε 3 φορές στην Ανία, της πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το Ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει ενώ η Περιέργεια χωρίς να μπορεί να κρατηθεί ρώτησε : 'Τι είναι κρυφτό;' Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.
Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει. Ενα, δυο, τρία άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του Θριάμβου ο οποίος με τη δύναμή του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη. Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα, ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο γι`αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο. Ο Ερωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Εβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί...
1000... μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ενιωσε το ρυθμό του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει κα τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί. Σιγά - σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Ερωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δέντρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα... Οταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογκητό πόνου. Ηταν ο Ερωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα, του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει ο οδηγός του Ερωτα.
Κι έτσι από τότε ο Ερωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει...

Ρατσισμός και μετανάστες

Η μετανάστευση υπάρχει από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος. εκτός και αν νομίζει κανείς ότι στην Αμερική, την Ασία, την Αυστραλία, την Αφρική, την Ευρώπη, οι άνθρωποι απλά φύτρωσαν!!!
"οι μετανάστες φταίνε για την ανεργία" είναι φοβερό ανέκδοτο!
Οταν οι έλληνες θεωρούν διάφορα επαγγέλματα ότι τους υποβιβάζουν και δεν τα κάνουν, και προσλάμβαναν ξένους για να κάνουν τη δουλειά, οι μετανάστες φταίνε?
Ξεχνάνε μερικοί ότι και αυτοί είναι άνθρωποι, και πολλές φορές οι επιλογές τους είναι "μετανάστευση ή θάνατος". Οταν δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, ή όταν σφυρίζουν γύρω σου σφαίρες, ή οταν σε έχουν βιάσει και θα σε λιθοβολήσουν που έμεινες έγκυος, τότε η μόνη λύση είναι να επιδιώξεις μία καλύτερη ζωή αλλού.
Αν κάποιος φταίει είναι το ξερό μας το κεφάλι!
Υπάρχει Πρωτόκολλο που υπογράφηκε το 2002 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με το οποίο συμφωνήθηκε η αμοιβαία βίαιη επαναπροώθηση μεταναστών από τρίτες χώρες. Η επαναπροώθηση κανονικά σημαίνει, ότι τους στέλνουμε πίσω στην πατρίδα τους, αφού επικοινωνήσουμε με την πατρίδα τους και τους δεχτούν πίσω.
Στην Ελλάδα όμως και φαντάζομαι και στην Τουρκία, επαναπροώθηση σημαίνει, στέλνω το πρόβλημα αλλού. Ετσι στα νησιά, αν το λιμενικό εντοπίσει βάρκα καρυδότσουφλο, πολύ απλά κάνει βόλτες γύρω της, ώστε να δημιουργηθεί κυματισμός, και το κύμα να σπρώξει τη βάρκα στα τουρκικά χωρικά ύδατα. Το άν βουλιάξει η βάρκα, και χαθούν αθώες βασανισμένες ψυχές, ποσώς μας απασχολεί.
Δυστυχώς σαν λαός δεν έχουμε μνήμη. Ειδικά εμείς που και πρόσφυγες μέσα στην ίδια μας την πατρίδα υπήρξαμε (Μικρά Ασία), και αναζητήσαμε την τύχη μας στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στην Αμερική, έχουμε ξεχάσει τα όσα τραβήξαμε και πως μας αντιμετωπίσανε.
Σίγουρα υπάρχουν και μετανάστες που είναι ληστές και δολοφόνοι. Δεν μπορούμε όμως για όλα τα δεινά αυτού του τόπου να κατηγορούμε μόνο τους μετανάστες!